ജയില്‍ ചുമരിലെ അമ്പിളിക്കീറ്

പെരുന്നാളിനുള്ള ഒരുക്കമാണ്. പ്രവാസിയുടെ പെരുന്നാള്‍ ഉറക്കമാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും, കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് പുതുവസ്ത്രം വാങ്ങാന്‍ പോയി. രണ്ടെടുത്താല്‍ ഒന്ന് ഫ്രീയായി തരാനുള്ള ഹൈപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് മുതലാളിയുടെ വിശാലമനസ്കതയ്ക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു രണ്ടു പാന്റ്സും ഒരു ഷര്‍ട്ടും വാങ്ങി. ബില്ല് കൊടുത്തപ്പോഴാണ് ഒരു ജോഡി വാങ്ങാന്‍ വന്ന എന്നെ കൊണ്ട് മൂന്നു കൂട്ടം വാങ്ങിച്ച മുതലാളിയുടെ ബുദ്ധി സാമര്‍ത്ഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്‌. 

നാട്ടില്‍ വിളിക്കണം. ഭാര്യയും മകനും വീട്ടിലില്ല; അവരുടെ പെരുന്നാളിന് ഇത്തവണ പൊലിമ തീരെയില്ല. ഭാര്യാ പിതാവ് റമദാന്‍ പത്തൊമ്പതിന് കാലത്ത്‌ അല്ലാഹുവിങ്കലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. പെട്ടന്നായിരുന്നു. സുബഹിക്ക് ശേഷം ഒരു വീഴ്ച... ഇന്നാലില്ലാഹ്! നാഥന്‍ അദ്ധേഹത്തിനു സ്വര്‍ഗം കൊടുക്കട്ടെ. 

ഉമ്മയെ വിളിച്ചു. വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന ഉപ്പയും ഉമ്മയും ഒറ്റയ്ക്കാണ്. മോന്റെ കുസൃതി അവരുടെ ഒറ്റപ്പെടലിന് വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. ആറു പേരുള്ള മുറിയിലും കൂട്ടിലടച്ചത് പോലെ വീര്‍പ്പു മുട്ടുന്ന എനിക്കനുഭിവിക്കാം, അവരുടെ പ്രയാസം. വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഉമ്മയ്ക്ക് പരിഭവം... പെങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കു പോവട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഒറ്റയ്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാണ്. 'നീയുള്ളപ്പോഴായിരുന്നില്ലേ പെരുന്നാളെന്ന' ഉമ്മയുടെ ദീര്‍ഘനിശ്വാസം ചെവിയിലിപ്പോഴും ചൂട്പടര്‍ത്തുന്നുണ്ട്. 'പെങ്ങള്‍ വന്നു കൂട്ടിക്കോളും. പെരുന്നാള്‍ കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു നാള്‍ കൂടിയിട്ടേ മടങ്ങേണ്ടൂ...' ഉമ്മയ്ക്ക് ആശ്വാസം. 

ഭക്ഷണം കഴിച്ചു പെട്ടെന്ന് കിടക്കണം. പെരുന്നാളും അതുകഴിഞ്ഞുള്ള രണ്ടു മാസവും വേഗം തീര്‍ന്നു കിട്ടിയാല്‍ വെക്കേഷനാണ്. ബാലിപെരുന്നാളിന്റെ സുഖം ഉമ്മയോടും ഉപ്പയോടും ഭാര്യയോടും മകനോടുമൊപ്പം അറിഞ്ഞനുഭവിക്കണം. ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി ധൃതിയില്‍ വിരിച്ച പത്രത്താളിലാണ് മഅദനിയെ കണ്ടത്‌; എന്റെ ചിന്തയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത്‌. 

എന്‍റെ ഉമ്മയുടെതും ഉപ്പയുടെതും ഒറ്റപ്പെടലാണോ? ബാച്ചിലര്‍ റൂമിലെ എന്റെ വിരഹം വേദനാജകമാണോ? അല്ല; അല്ലേയല്ല!! ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന് പത്തു വര്‍ഷം, ഇരുപതു പെരുന്നാളുകള്‍ ജയിലില്‍ കഴിഞ്ഞ മഅദനിക്ക് ഈ പെരുന്നാള്‍ ഒരു പുതുമയാവില്ല. അത്യത്ഭുതകരമായ സഹനവും ക്ഷമയും ആ മനുഷ്യനെ വല്ലാതെ വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാലും, ഭര്‍ത്താവ് ജീവിച്ചിരിക്കെ വിധവയെ പോലെ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു ഭാര്യയില്ലേ അദ്ദേഹത്തിന്! പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കെ അനാഥരാവേണ്ടിവന്ന മക്കളില്ലേ ആ മനുഷ്യന്! സ്വന്തം മകന്‍റെ നരകയാതന കണ്ടു നെഞ്ച് തകര്‍ന്ന് ശരീരം തന്നെ തളര്‍ന്നു പോയ ഒരു വൃദ്ധ പിതാവില്ലേ ആ വികലാംഗന്! 

ശത്രുക്കളുടെ ബോംബു ചീളുകള്‍ സമ്മാനിച്ച വൈകല്യം പേറുമ്പോഴും അവരോടു ശത്രുതയില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് മാപ്പ് നല്‍കിയ ആ ഹൃദയത്തെ ഒന്ന് അഭിനന്ദിക്കാന്‍ പോലും നാം കൂട്ടാക്കിയില്ലല്ലോ. എത്രയും വേഗം ആ ദുര്‍ബല ശരീരത്തെ കാരാഗൃഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചയക്കാനായിരുന്നല്ലോ നമ്മുടെ തിടുക്കം! ഒരു ജാമ്യം പോലും നല്‍കാതെയുള്ള പീഡനം. കാര്യമന്വേഷിച്ച മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകയെ പോലും വെറുതെ വിടാത്ത നീതിന്യായത്തെ എങ്ങിനെ 'ബഹുമാനപ്പെട്ട' എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കും. വെറുത്തു പോകുന്നു; ഇങ്ങനെയൊരു സംവിധാനത്തെ. 

നമ്മുടെ നിയമവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് എവിടെയാണ് പിഴച്ചത്? താടിയിലും തലപ്പാവിലും അരുതാത്തതെന്തോ കണ്ടു പേടിക്കുന്നതിനു ഇനിയും ചികില്‍സ ലഭിക്കാതെ പോയാല്‍ ഒരുപാടു മഅദനിമാര്‍ ജയില്‍ ചുമരുകളിലെ അമ്പിളിക്കീറില്‍ പെരുന്നാളുണ്ണേണ്ടി വരും. ഒരു പാട് ഷാഹിനമാര്‍ പത്രകോളത്തിന്‍റെ പുറമ്പോക്കിലേക്ക് മാറ്റിനിര്‍ത്തപ്പെടും. 

ഇത് ഞാന്‍ പിറന്ന മണ്ണാണ്. എനിക്കെന്‍റെ നാടിനെ സ്നേഹിക്കണം; കടമകള്‍ നിര്‍വഹിക്കണം. അതിനിവിടെ നേരും നെറിയും വാഴണം. അവകാശങ്ങള്‍ ലഭ്യമാവണം.  എന്നാല്‍, അന്യായങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടും തല താഴ്ത്തി, കണ്ണ് പൂട്ടി ദേശഭക്തിഗാനം പാടാന്‍ മാത്രം  ആരുമെന്നെ നിര്‍ബന്ധിക്കരുത്.

ഇത്തവണത്തെ പെരുന്നാളിന് ഒരു മണി വറ്റ് വായിലിടും മുമ്പ്‌ നാമോര്‍ക്കണം ആ മനുഷ്യനെ. കണ്ണ് നിറയുന്ന പ്രാര്‍ഥനകളുണ്ടാവണം, അധികാരികളുടെ കണ്ണ് തുറപ്പിക്കാനല്ല; തുറന്ന കണ്ണിന്റെ അന്ധത മാറിക്കിട്ടാനായി... മൗനം കൊണ്ട് അപഹാസ്യരാവുന്ന രാഷ്ട്രീയ തമ്പുരാക്കളുടെ മൂകത സുഖപ്പെടാനായി.സത്യം ജയിക്കാന്‍ തന്നെയുള്ളതാണ്; ദുര്‍ബലന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന സ്വീകരിക്കപ്പെടാനുള്ളതും!